Абдураҳмони Ҷомӣ

Ҳар шабам дар сар хаёли он лаби майгун бувад

Ҳар шабам дар сар хаёли он лаби майгун бувад,
Доман аз мижгону мижгон аз дилам пурхун бувад.

Чун расад пайкони ӯ дар сина, он гаҳ бигзарад,
Аз расидан дарди бигаштан басе афзун бувад.

Он ғизолӣ ту, ки аз баҳри шикорат оламе
Гумраҳ андар кӯҳ ё саргашта дар ҳомун бувад.

Бо ғамам бигзору шодӣ дигаронро деҳ, ки ман
Ошиқи ғамхораам, шодӣ, надонам чун бувад?

Дуд н-ояд з-ахгари оташ, вале дил дар барам
Омад он ахгар, ки дудаш рафта бар гардун бувад.

Ҳар гиёҳе, к-аз ҳарими хаймаи Лайлӣ дамад,
Хӯрда об аз чашмасори дидаи Маҷнун бувад.

Суҳбате танг аст, Ҷомӣ, ҷону дилро бо ғамаш
Ақл маҳрам нест, гӯ, то як замон берун бувад.