Ҳофизи Шерозӣ

174. Мужда, эй дил, ки дигар боди сабо бозомад

Мужда, эй дил, ки дигар боди сабо бозомад,
Ҳудҳуди хушхабар аз тарфи Сабо бозомад.

Баркаш эй мурғи саҳар, нағмаи Довудӣ боз,
Ки Сулаймони гул аз боди сабо бозомад.

Орифе ку, ки кунад фаҳм забони савсан,
То бипурсад, ки чаро рафту чаро бозомад?

Мардумӣ карду карам бахти худодод ба ман,
К-он бути сангдил аз роҳи вафо бозомад.

Лола бӯйи майи нӯшин бишунид аз булбул,
Доғдил буду ба уммеди даво бозомад.

Чашми ман дар раҳи ин қофилаи роҳ бимонд,
То ба гӯши дилам овози «даро» бозомад.

Гарчи Ҳофиз дари ранҷиш заду паймон бишикаст,
Лутфи ӯ бин, ки ба сулҳ аз дари мо бозомад.