Ҳофизи Шерозӣ

269. Дило, рафиқи сафар бахти некхоҳат бас

Дило, рафиқи сафар бахти некхоҳат бас,
Насими равзаи Шероз пайки роҳат бас.

Дигар зи манзили ҷонон сафар макун, дарвеш,
Ки сайри маънавиву кунҷи хонақоҳат бас.

В-агар камин бикушояд ғаме зи гӯшаи дил,
Ҳарими даргаҳи пири муғон паноҳат бас.

Ба садри мастаба биншину соғари май нӯш,
Ки ин қадар зи ҷаҳон касби молу ҷоҳат бас.

Зиёдатӣ маталаб, кор бар худ осон кун,
Суроҳии майи лаълу бути чу моҳат бас.

Фалак ба мардуми нодон диҳад зимоми мурод,
Ту аҳли фазливу дониш, ҳамин гуноҳат бас.

Ҳавои маскани маълуфу аҳди ёри қадим,
Зи роҳравони сафаркарда узрхоҳат бас.

Ба миннати дигарон хӯ макун, ки дар ду ҷаҳон
Ризои Эзиду инъоми подшоҳат бас.

Ба ҳеҷ вирди дигар нест ҳоҷат, эй Ҳофиз,
Дуои ними шабу дарси субҳгоҳат бас.